hack
hack
hack
معرفی جاهای دیدنی استان اصفهان


Love Telling dorsa16 Send to mortah: salam mori joon.zahra am. sadegh800 Send to Mina: سلام MeMo Send to جون جونی: تموم عشقمی tara. Send to all: یـــــا حســـــین (ع) tara. Send to همه ی عزاداران حسینی: السلام علی الحسین (ع) tara. Send to all: یا علی (ع)ذکرتمام انبیاست tara. Send to همه ی دوستای عزیزم: علی (ع)یارتون عیدتون مبارک boy the night Send to FFFF: سلام boy the night Send to khodam: I needa love boy the night Send to A.L.I: salam omad

صفحه 1 از 5 123 ... آخرینآخرین
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 47

موضوع: معرفی جاهای دیدنی استان اصفهان

  1. Top | #1

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض معرفی جاهای دیدنی استان اصفهان



    آبشار نیاسر شهرستان کاشان ، بخش نیاسر ، شهر نیاسر ، محله سر کمر ( شهید بهشتی )
    این آبشار در محله سرکمر و در کنار غار واقع شده است .
    مشخصات پلاک ثبتی اثر :
    این آبشار دارای مالکیت عمومی می باشد .
    تاریخچه و وجه تسمیه اثر :
    و در تاریخ کاشان در مورد تاریخچه چشمه و آبشار نیاسر نوشته شده است که :
    «اما چشمه مزبوره نیاسر را چشمه اسکندریه می نامند . گویند اسکندر بن فیلقوس به علم کشف الاسرار که از دانیال پیغمبر به او رسیده بود چون عبورش به آن قریه رسید دانست که در دل سنگ آبی بزرگ و مستور و پنهان است . حجاران را طلبید و در یک شبانه روز این چشمه را احداث و احیا نمود و آن موضع که بالفعل باغ تالار است آن روز مضرب خیام و محل قیام اردوی کیوان پوی بود . نظر به آنکه جایی بسیار رفیع و با روح و صفا و از اطراف و جوانب بقدر دویست ذرع مشرف بجلگه و همواری است و قاف تا قاف عالم در منظر نظر است فرمان داد که باغ و عمارت و تالاری بنا کنند و چنان بوده که همه آن آب به جدول های عریض از خیابان های آن باغ گردش کرده و به حوض خانه و از آنجا فرو رفته در پای تالار هفت ذرع کوه را به اندازه بیست ذرع در پانزده ذرع تراشیده و پست و هموار نموده حوضی بزرگ در دل سنگ تراشیده در وسط آن فواره ای که همه آن چهار سنگ آب به قدر یک ذرع جوشیده و از لب آن کوه از موضعی که تقریباً یکصد ذرع مسقط الحجر آن است مانند عمودی از بلور به پایین می ریزد و به نوعی آن آب صاف روشن از آن آبشار به نشیب ریزد که از دو فرسخ راه نمایان و صدای آن مانند رعد پرده گوش را پاره می کند » .
    از توصیفاتی که ازکتاب تاریخ کاشان ذکر شد می توان حدس زد که قدمت این محل به دوره اسکندر برمی گردد .
    و در تاریخ قم بوصفی دیگر در مورد تعداد آسیاب ها در آن زمان و در مسیر آب این آبشار چنین می نویسد « من جمله ده باب آسیاب معظم که یکی از آنها بواسطه وفور آب و عمق و ارتفاع تنوره و خوبی آلات و ادوات که در اوایل ابداع و احداث داشت شبانه روزی یکهزار من بوزن شاه گندم خرد می نمود » .
    مشخص می شود شهر نیاسر در قدیم دارای 10 آسیاب بوده که سه آسیاب دیگر به آنها اضافه شده و هم اکنون فقط دو تا از آنها باقی مانده است .
    سوابق پژوهشی اثر ، شناسایی ، بررسی ، گمانه زنی ، حفاری
    هیچگونه پژوهشی در مورد این محل صورت نپذیرفته است .
    نوع و توضیحات مالکیت اثر :
    مالکیت عمومی
    مشخصات اثر – تپه :
    این مجموعه از جمله مهمترین محل های تاریخی _ فرهنگی شهر نیاسر و حتی کشور بوده و از چند عنصر اصلی از جمله آبشار ، مسیر پله ها از پای آبشار تا پای کوشک ، سنگ ها و بستر آبشار ، درختان و گیاهان موجود در اطراف آن تشکیل شده است و می توان در صورت ساماندهی مناسب جهت بهره برداری از آن استفاده کرد .
    در کنار آبشار یکی از ورودی های غار قرار دارد و ارتفاع از پای آبشار تا قسمتی که از آنجا آب پایین می ریزد 25 متر و از پای آبشار تا عمارت کوشک 53 متر می باشد .
    در مسیرآب 13 آسیاب وجود داشت . 3 آسیاب در کنار آبشار بوده که تخریب شده است ، یکی از آسیاب ها که هم اکنون نیز فعال می باشد در پای آبشار قرار گرفته است و از آسیاب های دیگر جز بقایای کمی به جا نمانده است .
    بررسی جایگاه طبیعی :
    آبشار نیاسر از چشمه تالار ( اسکندریه ) واقع در کنار چارتاقی سرچشمه می گیرد به گونه ای که دو سوم آب چشمه به سمت آبشار و از آنجا به دشت های نیاسر و یک سوم آن به محله نو میرود . آب جاری شده از آبشار به بعضی از مزرعه های اطراف از جمله مزرعه خاتون ، دولت آباد ، سیف آباد و یرقون نیز می رسد . البته پیشتر که آب بیشتر بوده به سمت مزرعه سورآباد هم می رفته است . ولی به علت کم شدن آب چشمه دسترسی آب به این مزرعه منتفی می باشد .
    آنگونه که از از بقایای خزه های قدیمی و آبراهه های موجود و همچنین گفته های اهالی محل مشخص می شود مسیر آب در قدیم عوض شده است . آبی که از آبشار پایین می ریزد در فصل پاییز کمترین و در فصل زمستان بیشترین مقدار را داراست . به دلیل پدیده های انحلال سنگ آهک توسط جریان های زیرزمینی و گذشت سالیان دراز بافت بسیار زیبا و چشم نوازی مانند استالاکتیت ها و استالاکمیت ها در بدنه آبشار به وجود آمده است که می توان از آنها برای جذب گردشگر استفاده کرد .
    سنگی که آبراهه آبشار در آن ایجاد شده و سنگ هایی که بدنه مزبور را تشکیل می دهند از نوع سنگ های آهکی و رسوبی می باشد .
    در محیط اطراف آبشار درختانی از جمله بید شیرین ، بید تلخ ، نارون یا پشه ، عرعر ، ون یازبان گنجشک ، توت بی دونه ، توت شمرونی ، انجیر و مو رشد کرده اند . چند درخت کهن و قطور ( توت و بید ) هم در پای آبشار وجود داشته که به علت خطر وارد کردن آسیاب های احتمالی به حمام و آسیاب حدود 7 الی 8 سال پیش آنها را قطع کرده اند .
    از گیاهان دارویی این محل نیز می توان موارد زیر را نام برد :
    پر سیاوش : برای سینه درد و سردرد
    علف شوره : برای کمر درد و سردرد
    خیار بوته مار ( هندونه مار ) : برای پا درد
    در قدیم پزشکان محلی از گرد سنگی که آبراهه بر روی آن به وجود آمده است به عنوان مرهمی برای زخم استفاده می کردند ( یکی از دلایل استفاده خنک بودن آن می باشد .
    لازم به ذکر است حدود 5 الی 6 سال پیش به کوشش شهرداری مسیر پله ای با سنگهای تراورتن از پایین آبشار تا کوشک تالار تعریف شده و همچنین یک سری توری های سیمی برای جلوگیری از سقوط افراد گردشگر و نیز ریزش احتمالی سنگ ها تعبیه شده است . کف پای آبشار نیز بوسیله سنگ فرش شده است .
    در مورد جایگاه آیینی آبشار :
    در کتاب " آیین میترا " نوشته مارتین ورمازرن نقل شده است که :
    « پورفیر در کتابش از شخصی به نام اوبولوس روایت می کند که ستایش مهر در غار های طبیعی انجام می گرفته است . نزدیک غار می بایست رودخانه ای جریان داشته باشد .
    و در کتاب " آیین مهر " نوشته شده که :
    « آب در آیین میترا دارای اهمیت فراوانی است ، یکی از آداب مهری دینان شست و شو و غسل بوده و برای شرکت در مراسم ستایش مهر ، افراد ملزم بودند تا مدت چند شبانه روز ، مطابق با آدابی خود را شستشو دهند و محتمل ضربات تازیانه گردند . در مهرابه ها یا چاه آب وجود داشت و یا چشمه های جوشان ، به همین دلیل کف مهرابه ها جوی حفر می کردند »
    آبشار نیاسر مدرک دیگری است بر این نظریه که به احتمال غار معبدی بوده متعلق به پیروان آیین میترا .
    هر ساله در روز عید قربان اهالی محله سرکمر و برزه دون در قدیم در کنار چشمه اسکندریه و در حال حاضر در محوطه مسجد امام حسن (ع) ، گاوی قربانی کرده خون آن را بر آب می ریزند و همراه با آب از آبشار پایین ریخته و به باغ ها و مزارع برود زیرا اهالی اعتقاد بر این دارند که این خون باعث پر برکت شدن آب شده و از کم شدن آب جلوگیری می کند .
    در ابتدا از عوامل مهم عملکرد آسیاب ها بوده ولی هم اکنون کمرنگ تر شده است در ضمن می توان از آن برای جذب گردشگر و توریست بهره برداری کرد .

    توضیح دخل و تصرفات انجام شده و مشهود در اثر :
    به جرأت می توان گفت این مجموعه ها از جمله مهمترین آثار طبیعی - تاریخی شهر نیاسر می باشد . با این همه تفاسیر لازم است در امر حفاظت و ارزش گذاری بر این اثر طبیعی - تاریخی کوشا باشیم ولیکن متأسفانه دنیای جدید و امروز ما با مصالح مدرن که هیچ گونه سنخیتی با بافت قدیم و مصالح قدیمی ندارد چهره بافت های قدیمی کشورمان را مخدوش کرده است ، شهر تاریخی نیاسر نیز از این آسیب بزرگ مستثنی نیست .
    مسجدی که پایین آبشار در حال ساخت می باشد کاملاً منظره شهر را از این نقطه مخدوش کرده است و مسلماً هنگامی که از پای آبشار به سمت شهر نگاه می کنیم جز حجمه تنومندی از مصالح ناهمخوان با محیط اطراف چیز دیگری نمی بینیم که به نظر می رسید اساسا تناسبی با بافت قدیمی شهر نداشته و قرار گرفتن بنای امروزی با مصالح مدرن در میان بافت قدیمی شهر نمی تواند توجیهی مناسب داشته باشد و از دیدگاه آسیب شناسی وجود این بنا در این محل آسیب بزرگی به منظر آبشار و نیز مجموعه بافت تاریخی شهر نیاسر خواهد بود .
    این مجموعه طبیعی - تاریخی بیشتر برای جذب گردشگر محوطه سازی شده است و تعمیرات خاصی در آن دیده نمی شود .
    مسیر آبشار در ابتدا محلی دیگر بوده است که بعدها به دلایلی عوض شده است .

    شرح وضعیت موجود خطرپذیری و دلایل آسیب های وارده :
    توده سنگی که آبشار بر آن واقع شده است به شدت در معرض ریزش می باشد که علاوه بر از بین رفتن آثار متعدد تاریخی و طبیعی واقع شده در آن برای گردشگران نیز خطر آفرین است و می بایست اهتمام جدی از طرف تمامی ارگان های مرتبط در این مورد صورت پذیرد . پله های احداث شده از پای آبشار تا نزدیک عمارت کوشک نیز در بعضی از نقاط محتاج به تعمیرات اساسی است و همچنین به این مورد نیز توجه شده است که در مواقع بارانی و برفی سطح پله از اصطکاک کافی برخوردار نیست و عابر را با خطر جدی مواجه می سازد .


  2. Top | #2

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض

    آتشگاه اصفهان از بناهای تاریخی شهر اصفهان و از یادگار های ایران باستان است . این مجموعه دارای پیشینه تاریخیِ کهنی است و در زمان های گونه گونی از آن بهره بردهاند .
    آتشگاه اصفهان در ۸ کیلومتری غرب شهر اصفهان و تقریبا در میانه راه اصفهان و نجف آباد قرار دارد . این بنا در نزدیکی رودخانه زاینده رود ، بر روی تپه ای قرار دارد . از بلندای این تپه ، تا کیلومتر ها از هر چهار سوی اصلی را می توان به خوبی مشاهده کرد .
    این تپه از جنس سنگ های رسوبی است . تراز پایینی آن در ارتفاع ۱۶۱۰ متر از سطح دریا ( حدود ۵۰ متر بالاتر از تراز مرکز شهر اصفهان ) و فراز آن در ارتفاع ۱۷۱۵ متری از سطح دریا واقع شده است . این تپه از نظر زمین شناسی در دوره کرتاسه تشکیل شده است .
    بافتِ ساختمانیِ این مجموعه از لایه های خشتی است . میانِ دو ردیف خشت را هم یک لایه نازکِ نِی ( که از رودخانه آورده می شده ) قرار می دادند تا بر استحکامِ آن بیفزایند . پایه های بزرگ و خشتیِ بنا تقریبا از میانه تپه آتشگاه آغاز می شوند و در بالا به ستون هایی محکم و قابلِ اعتماد تبدیل می شدند که در گذشته اتاق هایی نیز بر رویِ آنها قرار داشته است . در برخی جاها نیز بقایایی از راه پله هایی منظم و کنده شده در دلِ سنگ بچشم می خورد که تا بالا ادامه داشته است اما امروزه از میان رفته اند . در بالای تپه بنایی گِرد ساخته شده که می توان آن را نقطه نهاییِ معماریِ این بنا معرفی کرد . بر رویِ تپه ، هیچ بنایی بلند تر از آن ساخته نشده است . این اتاق دارای هشت گوشه است و در هر گوشه یک پنجره هم رو به بیرون دارد . گفته می شود موبدانِ زرتشتی ، آتشِ مقدس را در درونِ این اتاق قرار می داده اند .
    این مجموعه دارای اتاق ها و ساختمان هایی در چهار جهتِ تپه بوده که تا زیرِ اتاقکِ آتشگاه ادامه می یافته اند و البته اکنون تنها سازه های بخشِ شمالی و بخشی از قسمتِ شرقی سالم مانده اند و به نظر می رسد مربوط به بازسازیِ این بنا در دوره پهلوی باشند . بر رویِ برخی از خشت های بکار رفته در سازه های بخشِ شمالی می توان عددِ ۱۳۵۲ را دید که در قالبِ خشت ها تعبیه شده است .

    وضعیت کنونی
    امروزه در نگهداری از این مجموعه توجهی صورت نمی گیرد . در بافتِ ساختمان های این بنا می توان سوراخ های زیادی را دید که به دستِ گنج یابان کنده شده است . بازدید کنندگان نیز خود باید راهِ بالا رفتن را انتخاب کنند و با توجه به ساختار تپه و خشتی بودنِ این سازه ، سرعتِِ تخریب بوسیله بازدیدکنندگان بیشتر می شود .

    ابن خردادبه در قرن سوم هجری در کتاب المسالک والممالک می گوید : در قریه مارابین ، قلعه ای از بنا های طهمورث موجود است و در آن آتشکده ای ست .
    حمزه اصفهانی در قرن چهارم هجری در کتاب سنی ملوک الارض والانبیا پس از نام بردن از آتشکده های اصفهان می نویسد : « کی اردشیر در شهر اصفهان ، به یک روز سه آتشکده بنیاد گذاشت . یکی را به هنگام بر آمدن آفتاب در جانب " قلعه ماربین " ( ماربین ، مهربین یا آتشگاه امروزی ) به نام آتشکده " شهر اردشیر " ، دوم آتشکده ای به نام " ذروان اردشیر " به هنگام ظهر در " دارک " از روستا های خوار ( برخوار فعلی ) و سوم آتشکده " مهر اردشیر " در روستای اردستان » .

    صادق هدایت در کتاب اصفهان نصف جهان درباره آن چنین نوشته است : « کوه آتشگاه ، روز آبادیش ، شکوه مخصوص داشته است . این پرستشگاه مانند مسجد و کلیسا دورش دیوار نداشته و چیزی را از کسی نمی پوشانیده . مانند آتش ؛ سره و پاکیزه بوده . همان آتش جاودان نماینده پاکیزگی و زیبایی که به سوی آسمان زبانه می کشیده و در شب های تار ، از دور ، دل های افسرده را قوت می داده و از نزدیک ، با پیچ و خم دلربا ، با روان انسان گفتگو می کرده . »

    قدیمی ترین اثری که هم اینک از گذشته های دور اصفهان در این شهر وجود دارد بنائی موسوم به آتشگاه است که در جاده اصفهان به نجف آباد در نزدیکی منارجنبان برفراز یک تپه سنگی قرار گرفته است .
    آنچه مهم است خشت های تشکیل دهنده ویرانه های فعلی آتشگاه است که از نظر اندازه کمتر اثری دارای اینچنین خشت هائی است که به گفته کارشناسان این خشت ها از ملات همراه گل با ریگ ریزه هائی است که نی های حاشیه زاینده رود را نیز به آن اضافه می کرده اند تا استحکام بیشتری داشته باشد . بررسی دانشمندان نشان می دهد وجود کوه آتشگاه در جلگه مسطح ماربین و ساختمانی که برفراز آن ساخته شده و همچنین همجواری یکی از روستاهای بسیار قدیمی اصفهان با آن ( یعنی سده قدیم و خمینی شهر امروز ) قدیمی ترین مراکز اجتماع انسان ها را در حول و حوش این تپه قدیمی تأئید می کند .
    زمان ساخت بنا را قدیم تر از عصر ساسانیان می دانند . مطالعات مؤسسه ( ایزمنو IZMEO ) قدمت بنای آتشگاه را به دوران تمدن عیلام و حکومتی می رساند که انزان نامیده می شده است . این نظر را مطالعات و پژوهش های انجام شده بر روی آتشکده های بر جای مانده از دوران ساسانی در نطنز و کاشان و یزد و آذربایجان و نائین تأیید می کنند .
    چرا که در آن روزگاران آتشکده ها را بر روی کوه یا بر فراز تپه نمی ساختند بلکه آتشکده ها در مکانهایی احداث می شدند که دسترسی به آنها آسان باشد بنابراین می توان با قاطعیت آتشگاه اصفهان را نشانه ای از حضور تمدن های قدیم تر از ساسانی و سلسله های قبل از آن به شمار می رود .
    از آنجا که سازه بنای آتشگاه از خشت و گل است طبعاً در برابر عوارض طبیعی آسیب پذیر بوده و دچار ضایعات فراوانی شده است که عملیات استحکام بخشی و مرمتی بر رویآن انجام شده است .
    در هنگام ورود ، در طرف چپ بازمانده یک بنای مکعب شکل را می بینیم که امکان ورود نداشت و در سطحی پایین تر از صفه کلی بنا قرار گرفته بود . این اتاق احتمالا انبار یا محل نگهداری آذوقه بوده . در سمت راست ، باقیمانده دیوار یک اتاق داخلی قابل دیدن است که از محل ریختن قسمتی از بخش جنوبی دیوار ، می شود به مجموعه وارد شد .

    در جهت چپ ، راه پله ای هم قابل دیدن است که در اثر مرور زمان ، قابل استفاده نیست . پله ها از سنگ روی تپه تراشیده شده اند . دیواری که بلافاصله قبل از ورود قرار دارند ، به ارتفاع تفریبی دو متر است و از کاهگل ساخته شده است .

    بعد از ورود به ساختمان ، در طرف شمال ، دیواری از یک اتاق قرار دارد که روی صفه اصلی ساخته شده و حدود نیم متر از سطح دیوارهای خارجی بالاتر است . در روی این دیوار ، بقایای فرورفتگی های تاقچه مانندی قابل تشخیص هستند . در میان دیوار یک قوس باز دیده می شود که احتمالا درگاهی بوده به طرف غرب و در حال حاضر روبروی یک پرتگاه است ! روبروی دیوار ، ستونی قرار دارد که احتمالا قسمتی از یک دیوار دیگر بوده در قسمت جنوب ، دو اتاق قرار دارند که یک دیوار آنها را از هم جدا می کند . در اتاق غربی ، بقایای دو تاقچه دیده می شود و در کف زمین ، فرورفتگی کم عمقی وجود دارد از طرف غرب این اتاق ، راه کوتاه و کم شیبی ما را به طرف شاخص ترین بنای این مجموعه می برد . این بنا ، برج کوتاه است که دارای شش پنجره قوسی شکل و یک کمان بزرگتر است که به منزله در ورودی به کار می رود . این در به جهت شرق نگاه می کند و دارای یک پله بلند ورودی است . درون برج و جلوی پنجره ها ، تاقچه های کوتاهی به ارتفاع نیم متر از زمین قرار دارند . برج در بالاترین نقطه تپه قرار دارد و بهترین امکان دیده بانی را فراهم می کند
    گیرشمن در گزارشات باستان شناسی گروه فرانسویش در ایران ، از آتشگاه اسم برده ، اما خود تحقیقی در آنجا انجام نداده . صادق هدایت هم از این بنا دیدن کرده . از شواهد بر می اید که در حدود دهه سی ، اداره فرهنگ اصفهان این بنا را تا حدی تعمیر و بازسازی کرده است .

    موقعیت جغرافیایی این بنا ، قرار گرفتن آن بر فراز یک تپه ، و طرز ساخت آن ، این شک را بر می انگیزد که هدف از ساختمان این بنا ، نه قربانی کردن ، بلکه دفاع بوده و این بنا در واقع نقش برج دیده بانی را بر عهده داشته . در کتاب شهرستانهای ایران ، یکی از متون جغرافیایی زمان ساسانی ، ذکر شده که در محل فعلی شهر اصفهان ، سه شهرگی ( جی ) ، سپاهان ، و یهودیه قرار داشته اند . علاوه بر این ، در دوران اسلامی هم جغرافی دانانی مانند یاقوت ، از سپاهان نام می برند که ساخلوی نظامی بوده و بعدها ، به عنوان مرکز نظامی برای لشکریان عرب عمل می کرده است .


  3. Top | #3

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض



    شاه عباس در رمضان 978 ه .ق . / فوریه 1571 م . در هرات دیده به جهان گشود . هنگام ولادت او ، پدرش محمد میرزا حکومت هرات داشت . سال هاى کودکى عباس در همین تختگاه پر آوازه خراسان گذشت . در همانجا و در همان سالهاى کودکى ، مدتها حکومت اسمى خراسان به او تعلق داشت و از همان دیار هم بود که در آغاز جوانى ، عازم تختگاه صفوى در قزوین شد و تخت و تاج پدر را در عهد حیات او به دست گرفت .
    هنگام دست یابى به تاج و تخت صفویان هجده سال داشت و به سعى امراى قزلباش خراسان که در واقع بر پدر او شوریده بودند به تخت سلطنت نشست . هنگام جلوس او بر تخت سلطنت ، اغتشاش و آشوب ناشى از سستى و بى لیاقتى پدرش سراسر ایران را فرا گرفته بود . خراسان از همان هنگام که او عازم قزوین شد ، عرصه تاخت و تاز ازبک واقع شد . عبد الله خان ثانى ، فرمانرواى ازبک ، این تختگاه خراسان را با وجود یک مقاومت طولانى هشت ماهه در برابر محاصره او ، از دست حکام قزلباش بیرون آورد . پسرش عبدالمؤمن خان ، حتى مشهد را هم بر قلمرو ازبکان افزود و دامنه تاخت و تاز را تا نواحى قومس و بسطام کشاند . شروان و گرجستان و حتى لرستان هم تحت اشغال یا نظارت آنها قرار داشت . در دولتخانه قزوین هم قدرت واقعى در دست مرشد قلى خان استاجلو متمرکز بود که خود را مربى پادشاه جوان مى ‏دانست و حتى گه گاه به او تحکم نیز مى ‏کرد .
    حضور سران قزلباش که در توطئه قتل برادرش حمزه میرزا دست داشتند و برخى از آنها حتى متهم به دخالت در قتل مادرش مهد علیا بودند ، جو دربار را براى وى آزار دهنده مى ‏کرد و قدرت و نفوذ این قاتلان را براى خود نوعى کابوس موحش مى‏یافت که بدون دفع آنها حفظ حیات و دوام سلطنت برایش غیر ممکن یا آکنده از تشویش و تزلزل بود .
    با آنکه هنوز کم تجربه و جوان بود ، غریزه حفظ حیات و تجربه سرنوشت پدر و برادر ، این اندازه به او آموخته بود که تمام این عوامل تهدید و خطر را نمى‏توان یک باره از میان برداشت و باید با سعه صدر ، یک به یک و به نوبت ، از سر راه دور کرد . بدین گونه از احتمال اتحاد آنها بر ضد خویش در امان ماند . شاه عباس با حوصله و تأنى ، سران گستاخ و نافرمان قزلباش را که مادر و برادرش به تحریک یا مداخله آنها به قتل رسیده بودند ، به کمک مرشد قلى خان از بین برد . خود مرشد هم که مزاحم قدرت او بود و دخالتش در جزییات امور عرصه را بر وى تنگ مى‏ کرد ، به تدبیر و حیله ، در اولین فرصت از میان برداشت ؛ بدین گونه ، نیرو هایى را که در داخل دربار قدرت او را تهدید یا محدود مى ‏کرد ، به تدریج سرکوب کرد و در آنچه به کار فرمانروایى مربوط مى ‏شد به قدرت مطلقه که لازمه استبداد او در تمام امور فرمانروایى بود ، دست یافت . سرکشان داخلى را هم به مجرد آن که فرصت مناسب براى سرکوبى آنها برایش حاصل شد ، دفع یا آرام کرد و خود را براى مبارزه با تهاجمات خارجى که قلمرو او را از شرق و غرب اشغال یا مورد تهدید قرار داده بودند آماده یافت .
    این دشمنان خارجى ، هر دو اهل تسنن و هر دو مهاجم بودند و چون به شدت تعصب ضد تشیع داشتند ، احتمال اتحاد آنها و درگیر شدن شاه عباس در دو جبهه ، متضمن خطر و ریسک فراوان بود . پادشاه قزلباش که شروع جنگ همزمان در دو جبهه را با دشمنان خود ، محرک حصول اتحاد مابین آنها مى‏یافت ، ترجیح داد اول با دولت عثمانى که قواى آنها در آذربایجان به تختگاه او در قزوین نزدیکتر بود و درگیرى با آنها دشواری هاى بیشترى داشت ، کنار بیاید ؛ تا براى دفع ازبکان که فقدان ارتش منظم و قدرت منسجم بودند . بدین سان ، جنگ با قواى ازبک را آسانتر یافت و با آسایش خاطر به آن دست زد . از این رو ، حیدر میرزا ، برادر زاده خود را که بعد از کشته شدن پدرش حمزه میرزا به موکب او پیوسته بود ، جهت مذاکره صلح نزد سلطان عثمانى فرستاد .
    شاه عباس ناچار در مرحله نخست پیمانی با ترکان عثمانی بست و برخی شهر های ایران را منجمله تبریز ، شماخی ، تفلیس ( گرجستان ) ، نخجوان ( آذربایجان ) ، لرستان و فارس را به آنها واگذار نمود . سپس شروع به فرونشاندن آشوب های داخلی ایران نمود . در مرحله نخست شیراز ، کرمان ، خرم آباد ، گیلان را فرمانبردار نمود . پس از آن راهی نبرد با ازبکان متجاوز شد . شاه عباس کبیر با شتاب راهی خراسان شد و اوزبکها را شکست داد و آنان را وادار به عقب نشینی کرد . در سال 1006 هجری در نزدیکی هرات شکستی سخت بر آنان وارد نمود و به سپس به قزوین بازگشت . در این هنگام دو برادر انگلیسی به نام های رابرت شلی و آنتونی شرلی به همراه 26 تن دیگر جهت برقراری روابط بازرگانی به ایران آمدند و چون در میان آنها کسانی بودند که از ساخت توپ و تانک آگاهی داشتند ، شاه عباس از آنها برای مقابله با سپاه عثمانی بهره برد . شاه عباس سپاهی بزرگ همراه با توپخانه ، سواره و پیاده نظام به همراه 60 هزار تفنگ و 500 توپ تهیه نمود و برای جنگ با عثمانی و آزاد سازی شهر های ایران راهی این مناطق شد . در سال 1009 الله وریخان سردار گرجی ایران ، بحرین را که به اشغال پرتغالی ها در آمده بود آزاد کرد و بحرین رسما دوباره بخشی از ایران شد . در سال 1011 شاه عباس وارد نبرد با عثمانی ها شد . در آغاز نبردی سخت درگرفت و مردم آذربایجان به یاری شاه عباس برخواستند و در نبرد با ترکان متجاوز عثمانی کوشیدند . نخست شهر تبریز آزاد شد ، سپس ایروان در ارمنستان کنونی آزاد شد . سپس گنجه و باکو در جمهوری آذربایجان و تفلیس در گرجستان کنونی و دربند و شروان و شماخی و دیاربکر و موصل در کردستان عراق و ترکیه آزاد شدند و دوباره شهرهای ایرانی بخشی از ایران شدند . شاه عباس 100 هزار تن از سپاهیان عثمانی را به سختی شکست داد . در سال 1015 به قزوین بازگشت . در سال 1024 برای سرکوبی تهمورث خان گرجی که در نبرد بین ایران و عثمانی در حمایت از عثمانی برخواسته بود به گرجستان رفت و سپاهیان وی را شکست داد و وارد تفلیس شد . سپس محمد پاشا سردار عثمانی را که به یاری گرجی ها آمده بود را نیز شکست داد . در این نبرد 70 هزار نفر از سپاهیان گرجی-عثمانی را کشت و 130 هزار نفر دیگر را اسیر کرد . شاه عباس کبیر در سال 1034 به بغداد لشگر کشید و سپاه عثمانی را که به بغداد یورش برده بودند را شکست داد . شاه عباس بغداد عراق را بخشی از ایران می دانست . سپس جزیره قشم ، هرمز و بندر عباس را که در آن هنگام گمبرون نام داشت را از اشغال پرتغالی ها آزاد نمود .
    شاه عباس پادشاهی ایران دوست ، دلاور ، قدرتمند و باتدبیر بود . وی برای آبادی و پیشرفت کشور کوشش های بسیار نمود . اراضی اشغال شده ایران را آزاد کرد . بناها و معماری های بسیار زیبا که شهرت جهانی دارد را در اصفهان و قزوین و دیگر شهرها باقی گذاشت . بازرگانی و صنعت را در ایران گسترش داد . در سال 1000 پایتخت خود را از قزوین به اصفهان برد و در آبادانی اصفهان کوشش بسیاری نمود . از جمله بناهای وی می توان: مسجد شاه ، مسجد شیخ لطف الله ، سی و سه پل ، خیابان چهار باغ ، تکمیل ساختمان عالی قاپو و . . . را نام برد . ساختمان چهل ستون نیز در سال های آخر پادشاهی وی آغاز شد . متاسفانه وی در گسترش مذهب و شیعه گری افراط نمود . پایه گذاری حکومت شیعه در ایران را به وی نسبت می دهند . در سال 1038 پس از 42 سال پادشاهی قدرتمند در سن 59 سالگی در مازندران چشم از جهان فروبست و پیکر وی را در کاشان به خاک سپردند .
    آرامگاه شاه عباس بزرگ در میان صفه واقع در جنوب غربی بقعه حبیب بن موسی قرار گرفته و سنگ قبر آن نیز از سنگ بزرگ چخماق سیاه رنگ بسیار زیبا و خوش تراشی تشکیل گردیده است .


  4. Top | #4

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض

    ارگ تاریخی گوگد ، یکی از بنا های قدیمی و دیدنی شهرستان گلپایگان در استان اصفهان می باشد و در مسیر جاده اصلی تجاری دوران قدیم قرار گرفته است . این ارگ در پنج کیلومتری جاده گلپایگان به تهران و در شهری به نام گوگد ( از شهر های حومه گلپایگان ) واقع شده است .

    ارگ تاریخی گوگد دومین بنای بزرگ خشت و گلی ایران می باشد که به شماره ۲۵۷۴ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است . تاریخ ساخت آن به حدود چهارصد سال پیش باز می گردد و تنها سند مکتوبی که از این بنا موجود است متعلق به حدود یکصد و چهل سال پیش می باشد که نشان می دهد نصف بنای ارگ توسط شخصی به نام علیخان به عنوان مهریه به همسرش واگذار شده است و از آن پس به عنوان ارگ علیخانی نامیده شده است .

    ارگ گوگد و شهر گلپایگان در مسیر جاده اصلی تجاری دوران قدیم قرار داشتند . در شهر گلپایگان مناری به ارتفاع ۱۸ متر وجود دارد که در دوران گذشته شعله های فروزان آن در شب ها راهنمای کاروانیان بوده که به همین مناسبت به فانوس صحرا شهرت دارد . ارگ گوگد در زمان صلح به عنوان کاروانسرا مورد استفاده قرار می گرفته و با توجه به وضعیت و موقعیت خاص خود نسبت به کاروانسرا های مجاور محل استراحت کاروان تجار سرشناس و یا حاکمان و والی های سایر ایالات ایران بوده است . به گفته افراد مسن شهر گوگد ، آقا محمد خان قاجار نیز در لشکر کشی های خود چند روزی را در این محل استراحت نموده است .

    ارگ تاریخی گوگد در زمان جنگ و یا حمله اشرار به عنوان دژ نظامی مورداستفاده قرار می گرفته و در روی درب ورودی شمالی قسمتی به عنوان شاه نشین وجود داشته است که هم اکنون به عنوان سوئیت ویژه مورد استفاده قرار می گیرد و حوض آبی در این شاه نشین وجود دارد که هر زمان درب توسط مهاجمین آتش زده می شد ، محافظین با تخلیه آب حوض ، آتش را خاموش می کرده اند . همچنین سوراخ هایی روی دیوار های مرتفع وجود دارد که از آن به عنوان سیستم ایمنی هشدار دهنده استفاده می شد به این صورت که کبوتر هایی را در این سوراخ ها اسکان می دادند که شب ها با بی قراری و سر و صدای این کبوتران متوجه ورود مهاجمین توسط قلاب و یا نردبان می شدند . از طرفی چاهی در قسمت جنوب شرقی ارگ وجود دارد که نشان می دهد برای روز های مقاومت فکر آب آشامیدنی نیز بوده اند . در روی درب ورودی دو درکوب وجود دارد که بزرگ تر را مرد کوب و کوچک تر را زن کوب می نامیده اند ، که بر عکس بقیه مناطق ایران زن کوب در سمت راست قرار می گرفته است .
    در ساختمان ارگ وجود زیر بنا در اطراف و فضای باز در وسط ، همچنین وجود طبقات پایین و بالا نشان از معماری و کاروانسرایی دارد که بیانگر رعایت نظام طبقاتی در اجتماع آن روز می باشد . به این صورت که استر و استربانان در طبقه پایین و در مجاورت هم ، بازرگانان و افراد شاخص در طبقات بالا مسکن می گزیده اند . این فضا ها پس از بازسازی هم اینک به عنوان مهمانسرا با امکانات مدرن شامل سوئیت های زیبا با سرویس های بهداشتی ، رستوران ، چایخانه سنتی ، فروشگاه و نمایشگاه صنایع دستی ، سالن های مختلف و مجموعه ای از مکان های تاریخی و تفریحی مورد استفاده قرار گرفته و همه روزه پذیرای سیل گردشگران ایرانی و خارجی می باشد .


  5. Top | #5

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض

    ارگ شیخ بهایی در شهرستان نجف آباد واقع است . این ارگ از ۶ برج کبوتر خانه تشکیل شده است .
    این برج ها جز آثار نادر کشور می باشد و همانند این برج ها را تنها در شهر تبریز می توان دید و این به علت تعداد برج های آن می باشد ، خوشبختانه این اثر با همت شهرداری و تنی چند از میراث دوستان شهرمان مورد عنایت قرار گرفته است و طرح های جالبی برای احیاء این برج ها در دست اجرا می باشد . اولین طرح گردشگری نجف آباد معروف به هفت برج و به نام طرح گردشگری ارگ شیخ بهایی به همت شهرداری نجف آباد باز سازی شده است .

    ارگ شیخ بهایی در حصار باغی به مساحت 3000 مترمربع با اعتبار اولیه هفتاد میلیون تومان و با هزینه ای بالغ بر 300میلیون تومان پس از دو سال تلاش شهرداری جهت ثبت آن در آثار ملی كشور ، تكمیل و مورد بهره برداری قرار گرفت . مجموعه ارگ شیخ بهایی كه در ضلع جنوب شرقی نجف آباد در محله جوی خارون و در شهر بهارستان واقع شده ، از جمله آثار تاریخی شهر است كه مرمت ، بازسازی و افتتاح آن به همت مسئولان شهر صورت گرفت . مجموعه فرهنگی تفریحی ارگ شیخ بهایی به عنوان مجموعه ای بی نظیر از برج و بارو با هفت برج منفرد از هم ، با ارتفاع حدود 14متر است كه با دیواری كاهگلی با ارتفاع 4 متر بهم وصل شده اند . تقسیم بندی برج ها در زوایا و اضلاع دیوار ها و نیز سر در ورودی این مجموعه منظره زیبایی را بوجود آورده كه بوسیله هشتی و اتاق هایی در بالا ، پایین و زیرزمین ، ورودی به ارگ را ممكن می سازد . ارگ شیخ بهایی یا همان «هفت برج خارون» در گذشته به منظور فراهم كردن كودهای حیوانی (پرندگان) احداث شده و به جهت مصارف كشاورزی مورد استفاده قرار می گرفت كه در سال های اخیر رو به نابودی و تخریب بود . خوشبختانه شهرداری نجف آباد در اقدامی فرهنگ دوستانه كه نشان از علاقه به حفظ آثار و ابنیه باستانی و نیز ثبت و ضبط میراث فرهنگی شهرستان دارد ، طی دو سال اخیر و به رغم مشكلات فراوان مالی اقدام به بازسازی ، تعمیر ، مرمت ، ثبت ملی این اثر و نهایت هم بهره برداری از این مجموعه تاریخی كرد . مجموعه فرهنگی و تاریخی ارگ شیخ بهایی شامل فضای سبز ، آبنما ، چایخانه سنتی و محوطه ای چشمگیر با كاربری فرهنگی تفریحی است .
    این ارگ در سال 1382 به همت شورای اسلامی شهر و شهرداری نجف آباد بازسازی و مرمت شد و به عنوان نخستین مجموعه ی گردشگری غرب استان اصفهان در سال 1384 به بهره برداری رسید .


  6. Top | #6

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض

    باتلاق حوض قیلوقه در قسمت شرقی دریاچه نمک آران و بیدگل قرار دارد . ارتفاع این باتلاق از سطح دریا 880 متر و درصد چسبندگی گل در مناطق شمالی باتلاق نسبتا زیاد و در مناطق جنوبی از رطوبت و چسبندگی گل آن کاسته می شود . این باتلاق رطوبت خود را از آبراهه های سطحی و زیر زمینی که از ارتفاعات سیاه کوه سرچشمه می گیرند دریافت می کند . مرطوب بودن خاک آن در اکثر ماه های سال حکایت از بالا بودن سطح آبهای زیرزمینی در این منطقه دارد . باتلاق قیلوقه یک نوار مرزی بین زمین های استپی پارک ملی کویر در مشرق و نمکزار آران و بیدگل در مغرب به عرض تقریبی 5 کیلومتر و طول 40 کیلومتر ایجاد کرده است .

    راه های ورود به منطقه :
    عملا هیچ راه مشخصی برای ورود به این باتلاق وجود ندارد . به علت رطوبت بالای لایه های زیرین ، گرمی هوا و شوری خاک ، قشری سخت از مخلوط نمک و خاک رس سطح زمین را پوشانده که بسیار شکننده است . ورود به این باتلاق با SUV توصیه نمی شود . تنها مسیر پیشنهادی ، بعد از عبور از دو راهای سفیدآب - قصر بهرام ، از طریق آبراهه در قسمت غرب جاده می توان وارد باتلاق شد .


  7. Top | #7

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض

    پارک کلاه قاضی در 36 کیلومتری از شهر اصفهان و در عرض های بین 45/51 الی 15/52 طول شرقی و 32 الی 30/32 عرض شمالی واقع شده است و جاده آسفالته اصفهان - شیراز از کناره شمالی و غربی آن می گذرد . نام این منطقه از روی کوه های موجود گرفته شده است .
    پارک ملی کلاه قاضی با مساحتی بالغ بر 47040 هکتار است . اولین بار در سال 1346 بعنوان منطقه حفاظت شده و درحال حاضر طی مصوبه شماره 144 مورخ 6/7/74 شورای عالی حفاظت محیط زیست با عنوان پارک ملی تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفته است .

    موقعیت جغرافیائی :
    پارک ملی کلاه قاضی با 3592670 تا 3570155 عرض جغرافیائی و 607075 تا 566907 طول جغرافیائی در جنوب شرقی شهر اصفهان واقع گردیده است .
    در این منطقه رشته کوه هایی به موازات هم وجود دارند که جهت آنها شمال غربی به جنوب شرقی است . این پارک شامل رشته کوه شیدان در رشته کوه کلاه قاضی می باشد که این کوه نام خود را از دو ارتفاع سنگی گرفته که هر دو از دو طرف با شیب های تند که به دشت ختم می شود و به صورت دو برج سنگی برافراشته اند .

    ویژگی های منطقه :
    پارک ملی کلاه قاضی از دو رشته کوه موازی و دشت نسبتا وسیع بین این دو رشته کوه تشکیل و از ویژگی های این منطقه می توان از دره های صخره ای عمیق نام برد .

    منطقه کلاه قاضی به موجب شرایط خاص از دیرباز زیستگاه وحوش بوده و دارای قدمت تاریخی زیادی است . چنانکه در تاریخ آمده است از زمان شاه عباس صفوی و بعد از آن به خصوص در دوره قاجاریه این کوه ها از شکارگاه های مخصوص این سلاطین محسوب می شده است . در اواخر قرن نوزدهم ظل السلطان پسر ارشد ناصرالدین شاه که سال های متمادی حاکم اصفهان بوده در کتاب خود از کلاه قاضی و شاهکوه به عنوان شکارگاه های غنی و زیبا یاد کرده است . وجود اکوسیستم خوب و زیستگاه های قابل توجه باعث گردید که در سال 1346 شورای عالی شکاربانی و نظارت بر صید طی مصوبه ای ارتفاعات کلاه قاضی را به نام منطفه حفاظت شده کلاه قاضی قرق اعلام نمود . همچنین به دلیل داشتن گونه های گیاهی و جانوری مهم و زیادی که در این منطقه موجود است این پارک را به یک منطقه منحصر به فرد تبدیل کرده است .
    این منطقه به دلیل دارا بودن تنوع بوم شناختی ، حفاظت از تنوع زیستی ، حفاظت از منابع ژنتیکی و بقای تعادل طبیعی همچنین کاهش ناهنجاری های حاصل از فعالیت صنایع و عوارض جمعیتی ، برخورداری از چشم انداز های زیبای نواحی کوهستانی و تپه ماهوری ، وجود انواع گیاهان و گونه های متعدد حیات وحش جانوری و استفاده های علمی ، پژوهشی ، اقتصادی و گردشگری دارای ارزش وجودی پارک ملی بوده است .

    زیستگاه جانوری
    پارک ملی کلاه قاضی زیستگاه گونه های مختلفی از پستانداران ، پرندگان و خزندگان می باشد که برخی از آنها بسیار با ارزش می باشند و تعدادی نیز در معرض خطر انقراض بوده و تحت حفاظت و حمایت شدید می باشند .
    از جمله پستانداران موجود در این پارک می توان به موارد ذیل اشاره کرد :
    کل و بز وحشی قوچ و میش وحشی ، آهو ، پلنگ ، گرگ ، روباه معمولی ، کفتار ، شغال ، خرگوش ، تشی ، دوپا ، جرد و انواع موش .
    بیش از 40 گونه پرنده در این پارک شناسایی شده که برخی از آنها بومی و برخی مهاجر بهاره و تابستانه یا مهاجر زمستانه می باشند و تعدادی نیز عبوری دیده می شوند . از مهمترین گونه های پرندگان می توان به عقاب طلایی ، شاهین ، سارگپه ، کبک ، تیهو ، پرستو ، چکچک ، کمرکلی ، کبوتر چاهی ، باقرقره و گنجشک سانان اشاره کرد .

    از گونه های خزندگان می توان لاک پشت مهمیزدار ، بزمجه بیابانی ، انواع آگاما ، مار و افعی را نام برد .

    پوشش گیاهی
    پارک ملی کلاه قاضی که یک منطقه صخره ای می باشد ، علاوه بر پوشش گیاهی علفی ، گونه های درخت و درختچه دارد که این گونه ها در نقاط مختلف دره ها و کوهپایه ها می رویند و از نظر طراوت و سرسبزی جلوه خاصی به منطقه داده اند . انواع مختلفی از گیاهان بوته ای از جمله درمنه ، کل جالیز ، گل گندم ، شقایق وحشی ، آویشن ، لاله وحشی ، اسپند ، خارشتر و درختان و درختچه ها مانند تنگرس ، بادام کوهی ، انجیر و بنه در این پارک می رویند . همچنین تعدادی از گیاهان دارویی از جمله چوبک ، قدومه ، همیشه بهار ، ریواس ، خاکشیر ، گل گاوزبان ، شنگ ، کاسنی سمی و … در این پارک می رویند .

    عوامل تهدید کننده منطقه :
    از مهمترین عوامل تهدید کننده می توان از صنایع متعدد در اطراف منطقه به عنوان عوامل آلاینده ، بهره برداری از معادن ، تغییر کاربری اراضی به منظور کشاورزی ، صنعت و شهرسازی نامبرد .


  8. یک کاربر برای این پست سودمند از jack 6 عزیز تشکر کرده اند:

    sogol (10-23-2011)

  9. Top | #8

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض



    پل جوئی پلی با عرض کم و طول ۱۴۷ متر در شهر اصفهان میان دو پل اللهوردی خان و پل خواجو قرار دارد . این پل به دستور شاه عباس اول در سال ۱۰۶۵ قمری به منظور ارتباط باغ های سلطنتی در ساحل شمالی و جنوبی رودخانه زاینده رود بنا گردید .

    معماری
    این پل که با پهنا کم و درازای نزدیک ۱۴۷ متر بر بستر زاینده رود ، میان دو پل الله وردی خان و پل خواجو ساخته شده است از سازه هاس دوره شاه عباس دوم در سال ۱۰۶۵ هجری است .
    برج شش گوشه وسط پل با چشمه های آب جاری فرح بخش حال امیران ، اشراف ، مهمانان و سفیرانی بود که به حضور شاه شرفیاب می شدند .
    در قسمت غربی این پل آب رودخانه به صورت دریاچه ای در می آمد به همین لحاظ به آن « پل دریاچه » نیز می گفتند . نام دیگر آن پل سعادت آباد است . این پل هم اکنون در خیابان کمال اسماعیل قرار دارد .

    کاربرد
    این برای آمد و شد عامه مردم نبوده است بلکه تنها وسیله ارتباط باغ های سلطنتی دو کناره شمالی و جنوبی رودخانه یعنی باغ معروف به « باغ دریاچه » با باغ های گسترده سعادت آباد میان پل الله وردی خان و پل خواجو و بناهای با شکوه هفت دست و آیینه خانه و کشکول و نمکدان بوده است و در اصل محل عبور خانواده شاه صفوی و امرا و بزرگان و مهمان ها و سفرایی بوده است که اجازه دیدار با شاه عباس دوم را داشتهاند .

    نام
    وجه تسمیه این پل به « جویی » و در تلفظ توده مردم « جوبی » و به نادرست « چوبی » که در یک سده گذشته متداول بوده است به فراخور جوی کوچک ظریفی از سنگ پارسی بوده که در عهد صفویه بر روی پل تعبیه کرده بودند . این جوی ، آب را از سوی دیگر به طرف دیگر پل جاری می کرده است . ولی نام اصلی آن پل « سعادت آباد » بوده و به فراخور مجاورت با هفت کاخ از کاخ های سلطنتی عصر شاه عباس دوم « پل هفت دست » نیز نام داشته است .
    در بخش شرقی و غربی این پل ، آب رود خانه بر روی هم انباشته می شده و به گونه دریاچه ای در می آمده به آن « پل دریاچه » نیز می گفته اند . در کتاب فواید الصفویه که از مآخذ تاریخ عهد صفویان است به روشنی نام این پل « پل سعادت آباد » یاد شده و نویسنده آن کتاب در روزگار صفوی بنای « شهر تازه ای » را به محاذات باغ خوشبختی آباد در سال ۱۰۶۹ هجری و همزمان با هفدهمین سال سلطنت شاه عباس دوم متذکر می گردد .


  10. Top | #9

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض



    پل خواجو ، در شهر اصفهان و بر روی رودخانه زایندهرود در شرق پل اللهوردی خان قرار دارد .

    نام
    این پل را پل شاهی و بابا رکن الدین و شیراز و حسن آباد هم نامیده اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است که در سال ۱۰۶۰ هجری بنا شده است . درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن ۱۲ متر است . این پل را به نام های دیگری نیز خوانده اند . از همین رو به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو شهرت یافته است .

    ویژگی
    پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پل های زاینده رود مشهور تر است . این پل که در دوران صفوی یکی از زیبا ترین پل های جهان به شمار می رفت ، بیشتر به منزله سد و بند بوده است . در میان هر یک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است . این ساختمان که ( بیگلربیگی ) نامیده می شود در آن دوره جایگاه بزرگان و امیرانی بوده که برای تماشای مسابقات شنا و قایقرانی بر روی دریاچه مصنوعی به این مکان فراخوانده می شدند .

    این پل دارای ۲۴ دهانه است که از مکعب های به دقت تراش خورده ساخته شده و در بخش میانی ، با سد های چوبی برای گرفتن جلو رودخانه مسدود گردیده است .

    با این که در حفاظت و مرمت آثار تاریخی ، اصلی به نام حفظ اصالت و سندیت طرح و ماده تشکیل دهنده اثر وجود دارد ولی دست اندرکاران جمهوری اسلامی در سال ۱۳۸۸ با تعویض سنگ های قدیمی پله ها با سنگ های جدید به اصلیت این بنای اصیل ایرانی آسیب زدند .

    در اشعار و نوشته
    شعرای اصفهان درباره پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در این سروده ها زیبایی های آن را ستوده اند . از جمله این سروده ها قصیده بلند صائب تبریزی در وصف یکی از روز های جشن و چراغانی در کنار این پل است . به نوشته تاریخ نگاران و پژوهشگرانی که درباره سلسله صفوی بررسی کرده اند ، هدف شاه عباس دوم از ساختن پل خواجو پیوند دادن دو محله خواجو و دروازه حسن آباد با تخت فولاد و راه شیراز بوده است . گردشگران و جهانگردانی که در دوره های گوناگون به اصفهان آمده اند ، زیبایی های پل خواجو را ستوده ، آن را در زمره شاهکار های جاودانه معماری ایرانی و اسلامی به شمار آورده اند .
    پل خواجو به امر شاه عباس دوم در سال 1060 به صورت امروزى آن ساخته شده است . در وسط این پل براى اقامت موقتى شاه صفوى و خانواده او ساختمان مخصوصى که به نام بیگربیکى شهرت دارد بنا شده ، و طاق هاى آن داراى تزیینات نقاشى است . نام پلخواجو ، تحریف کلمه « خواجه » است که به مناسبت لقب بزرگان و خواجههای عصر صفوی نام گذاری شده است .
    این که مؤلف تاریخ اصفهان ورى گفته اساسش قبل از عجم بوده معلوم نشد چه زمانى را در نظر داشته است ، ولى آن چه مسلم مى ‏نماید این است که پیش از دولت اسلام اساس آن پل وجود داشته ، و در زمان ترکمان ها تعمیرى از آن شده ، و در دوران صفویه طبقه بالاى آن ساخته شده ، و در زمان بیگلربیگى صدر اصفهانى روى مرتبه فوقانى بالاخانه‏ اى به نام خود ساخته که در سال 1310ق از طرف ظل السلطان خراب گردیده است .

    این پل را به اسامى : بابا رکن الدین - خواجو – گبر ها - شیراز - حسن آباد - پل شاهى تیمورى خوانده ‏اند اما این که آن را پل بابا رکن الدین گفته ‏اند از این جهت است که در تخت فولاد که نزدیکى جاده قدیم شیراز واقع شده ، قبر و بقعه بابا رکن الدین که از عرفاى معروف زمان خود در 26 ربیع‏ الاول سال 769ق وفات کرده در آنجا واقع و مورد توجه و مزار عمومى است از این رو پل به نام او معروف گردیده است .

    اما نامیدن آن به پل خواجو به مناسبت این است که در مجاورت محله خواجو ساخته شده ، و پل شیراز از این نظر که نزدیک جاده اصفهان به شیراز واقع گردیده ، و پل گبرها از نظر این که گبرها از این پل به محله خود مى ‏رفته اند ، و پل حسن آباد از جهت این که محل خواجو را در قدیم حسن آباد مى ‏نامیده ‏اند ، و اما پل شاهى از این جهت بود که چون شاه عباس دوم در سال یک هزار و شصت پل را کامل کرد ، و از هر جهت آراسته گردید به پل شاهى معروف شد ، و تیمورى از آن نظر گفته ‏اند که تیمور به داماد خود حسن پاشا دستور داده بود که آن پل را بنا کند و بنا کرد .

    این پل که طولش 150 متر و عرضش 14 و معبر آن 7/5 متر است از سنگ و آجر ساخته شده ، در طول این پل اختلاف است ، چنان چه در گفته ‏هاى پیش نوشته شد طول را 150 و عرض را 14 متر نوشته ‏اند ولى در گنجینه آثار تاریخى اصفهان طول 132/5 متر و عرض 12 متر نوشته شده است .
    عدد چشمه هاى این پل را بعضى 26 و برخى 24 و کسانى 21 و دیگران 28 نوشته ‏اند و گمان مى‏ رود بعضى از چشمه‏ هاى آن در زین شن و خاک مسطور شده باشد .

    این پل به منزله سد و از حیث معمارى و استحکام بى اندازه زیبا و بى نظیر آن ، شامل چهار طبقه و در دو طرف داخلى معبر فوقانى هر طرف 51 غرفه بزرگ و کوچک دارد .
    طول سنگ هاى این پل متجاوز از دو متر و امتداد ستون هاى فاصله هر چشمه به سقف 20 متر است ، جلو هر سقف و دیوار پیش آمدگى و فرو رفتگى وجود دارد ، اگر تخته‏ اى با اندازه دهانه پل ها بگذارند ، آب رودخانه بالا آمده و مدتى ذخیره مى‏ شود ، و در قدیم مواقع جشن و غیره نیز قایقرانى مى‏ نموده‏اند . در قسمت شرقى پل طرفین دو صفه مسطح سنگى وجود دارد ، و در وسط آن دو تقریباً در کف رودخانه سنگرس مفصلى دیده مى‏ شود ، و چنان چه نوشته ‏اند دریاچه ‏اى وجود داشته که از فواره ‏هاى آن جستن مى‏ نموده است ، تا کف رودخانه یازده پله سنگى مى‏ خورد ، دو طرف شرقى قسمت پایین پل دو شیر سنگى بزرگ از قدیم موجود است که در بى مبالاتى و جهالت افراد خرابی هایى بدان وارد شده . غرفه ‏ها و اتاق هاى وسط پل به همان طرز نقاشى و طلا کارى دوره صفویه باقى است ، پشت بغل هاى این پل از کاشی هاى خشت هفت رنگ تزیین شده که متأسفانه در اثر لاقیدى بى مواظبتى مسؤولین امر همه ساله تعداد زیادى از آن ها خراب و از بین رفته بود . از وسط پل در طرفین تالار دو راه پله موجود است که به وسیله آن دو طبقه زیرین مى‏ توان رفت و آمد کرد . تاریخ تعمیر این پل مطابق کتیبه کوفى که در طرف راست جنوبى پل رو بکار خانه نور است در سال 1290 هجرى به سعى نصر الله خان در زمان ناصر الدین شاه قاجار است .
    اطراف پل مانند قدم در ایام بهار و تابستان و روزهاى تعطیل محل گردشگاه عموم اهالى است ، و بعضى روزها به حدى جمعیت زیاد است که راه عبور و مرور در طبقه دوم تقریباً مشکل مى‏ شود .
    از گفتار مورخان معلوم گردید که در جاى کنونى پل هاى خواجو پل دیگرى بوده که به وضع آندراس در آمده بوده ، و قابل استفاده نبوده است ، و از این رو شاه عباس دوم دستور داده بر طبق نقشه پلى بر روى زاینده رود که در نزدیکى باغ سعادت آباد و عمارت آینه خانه بوده ساخته شود ، و کارکنان بر طبق دستور ساعى بوده‏ اند که این پل از پل الله وردیخان و سایر پل ها زیباتر و بهتر ساخته شود ، و مسلم پل با وضع کنونى بعد از شاه عباس دوم ایجاد شده ، و پلى که پیش بوده ، اهمیتى از نظر ساختمان نداشته است ، و مسلم سطح معمارى آن پل در هنگام احداث پل الله وردیخان پائین‏ تر بوده است .
    این پل زیر شماره 111 به ثبت تاریخى رسیده است .
    در وسط پل ، ساختمانی شامل چند اتاق مزین به نقاشی دارد . و این اتاق ها اختصاص به بزرگان و امرائی داشت که به هنگام ایجاد دریاچه مصنوعی مسابقات شنا و قایقرانی را تماشا می کرده اند .

    " تارونیه " سیاح اروپایى نوشته است که در دو طرف خیابان این پل دو خانه وجود دارد که متعلق به شاه است و رودخانه در هیچ کجا بسترى به این زیبایی ندارد و چون این محل از همه جا گودتر است همین امر تا اندازه ‏اى شاه عباس را وادار به ساختن این پل نمود و چون محل گبر ها آن طرف رودخانه بوده براى این که آنان از خیابان چهار باغ نگذرند برای کوتاه تر نمودن راه این پل ساخته شد و تاریخ آن 1057 تا 1077 هجرى است . همچنین وقتى که پل به اتمام رسید به همان نام حسن بیک نامیده شد . این پل که طولش 150 متر و عرضش 14 و معبر آن 5/7 متر است از سنگ و آجر ساخته شده و 21 جوى و 26 چشمه دارد .

    در کتاب عباسنامه تألیف محمد طاهر وحید قزوینى به سال (1110 تا 1015 ه) شرح مفصلى راجع به ساختمان پل حسن آباد " خواجو " نوشته به خلاصه این که پس از اتمام ، شاه عباس دوم دستور آیین بستن و گلریزان نمودن پل را به عهده و اهتمام مقصود بیک سفره چى باشى واگذار نمود و تزیین هر یک از طاق هاى آن پل به عهده یکى از امرا محل گردید و چشمه ‏هاى وسط که به منزله دل در بدن و معنى در سخن است از طرف شاه آیین بسته شد و مى ‏نویسد : آب رودخانه را به بالای پل سد نموده به طورى که فواره حوض آن تقریباً سه گز مى‏ جست ، سایبان هاى زرنگار از مبداء تا منتهاى پل بر سر پا بود و رشته‏ هاى مفتول جهت آویختن فانوس و قنادیل به طرح هاى مختلف کشیده بودند .
    و در هر مجلسى فرش هاى قالى کرمانى و قائنى افتاده بود و در هر حجره ‏اى شاهد سنبل مو بر پاى ایستاده و جوانان خطه ارم عباس آباد و سیمبران خوش آب و رنگ هندو و ارامنه شمشاد قامت گل رخسار مجلس را به صورت نگار گردانیده بودند و اعلیحضرت ضل‏ اللهى کامران و کامیاب تا حین طلوع صبح عالمتاب در عبارت شرقى پل مزبور استراحت و امرا و مقربان و ملازمان هر یک در حجرات مختلف خود غنودند .

    در وصف ساختن دریاچه و سد بر روى پل مزبور بابا محمدعلى اصفهانى حدود (1081 ه .ق) از شعراى مصاحب حکیم شفایى چنین سروده است :
    ندانم چون کنم تعریف آن پل کزو ایجاد شد راه توکل
    شکوه بحر اگر آنجا کشد سر جهد مانند میمونى ز چنبر
    و نیز شیخ رمزى کاشى در تاریخ بستن سد بر روى زاینده رود چنین نوشته :
    سدى که از خارا به پیش زنده رود از عطاى شاه دین عباس ثانى بسته ‏اند
    در تاریخش گذشت از آب رمزى و نوشت :
    ( سد اسکندر بآب زندگانى بسته ‏اند ) (1076 )

    مؤلف صنف جهان در باب پل خواجو چنین نوشته است :
    پل هشتم - پلى است که در حال حاضر به پل خواجو شهرت دارد زیرا در آخر چهارباغ مشهور به خواجو واقع است و قبل از چهار باغ در آخر و کنار آن محله واقع بوده و پل طرف یمین است و در اول قبل از خرابی ها بر سر محله حسن آباد بوده و بانى آن را به اسم پل حسن آباد موسوم نموده بوده و چون محله حسن آباد در فترت افغان و فتنه‏ هاى بعد از آن خراب و به کلى از آبادى افتاده است و محله خواجو نزدیک آن بوده به اسم آن معروف شده است . و این پل خوش نماتر و زیباتر از سی و سه پل است اما با آن عرض و طول نیست لکن به همان استحکام ساخته شده و دقیقه‏ اى از استحکام و خوش نمایى را فرو گذار ننموده‏ اند . آن را شاه عباس ثانى بنا نموده و میرزا طاهر وحید که در آن زمان وقایع نگار و مورخ زمان آن پادشاه بود آن را ضبط و در تاریخى که به نام او نوشته ثبت نموده است و آورده که در محل این پل یک پل کهنه مدروس و ویران بود و شاید آن پلى بوده است که در کتاب ماروخى با اسم جس حسین نوشته شده و باالجمله به حکم پادشاه آن را خراب نموده و برداشتند و این پل را به این وضع خوب و هیئت مرغوب مشتمل بر بیست و چهار چشمه در زمان اندک ساختند و چون پیش محله حسن آباد و جنوب آن بوده ان پل حسن آباد نام نهادند و تصریح نموده است که یک طرف آن باغ سعادت آباد است که مشتبه به پل دیگر به هیچ وجه نیست و مرحوم امیر الشعراء رضا قلى خان هدایت تخلص نیز در کتاب روضه الصفاى ناصرى در آخر احوال شاه عباس ثانى اشاره‏ اى از بناى این پل از پادشاه مذکور نموده است . بر بالاى این پل به دستور خیابان و دو طرف غرفه‏ ها بسته ‏اند و سرطاق هاى غرفه‏ ها را کاشى کارى نموده و در میان آن عمارت و نمایى ساخته ‏اند که در غرفه ‏ها و آن عمارت همه نشیمن مردمان عام و خاص است که به تفریج و تماشا آیند و شاه عباس بعد از اتمام آن در آنجا چند شبى جشن و چراغان خود را که موسوم به فتح آباد است متصل به این پل بنا کرده است . زیر این پل را به طرز دیگر ساخته ‏اند که زیاد از حد مزید حسن آن گشته . دو طرف شرقى و غربى پل را که جهت دخول و خروج آب است مهتابى طرح انداخته و میان پل ها را طاق نمایى ساخته ‏اند و در میان هر طاق نمایى بزرگ سنگى بنا کرده ‏اند که آب قسمت آن چشمه از میان نهر مى ‏رود و دو طرف آن شهر راه روى است که مردمان بر سر آن مى‏ روند و مى‏ نشینند و گاهى که در فصل بهار آب زیاده طغیان مى ‏کند تا بالاى جوی هاى میان آمده راه عبور و مرور را مى‏ بندد و براى مهتابى روى به مشرق در میان معمر هاى آب و محل ریزش آن زینه ‏ها ، قالب آب ساخته ‏اند که مردمان بر آن نشسته از صفا و تماشاى آب استفاده برند و نمایى دیگر به طرف طول در میان پل ساخته‏ اند .


  11. Top | #10

    عنوان کاربر
    معاون سایت
    تاریخ عضویت
    Oct 2011
    شماره عضویت
    7810
    سن
    21
    نوشته ها
    9,814
    تشکر
    2,124
    تشکر شده 6,562 بار در 3,389 پست
    نوشته های وبلاگ
    1
    بانک $
    408,794
    میزان امتیاز
    602

    نمایشگاه مدال ها

    پیش فرض



    قدیمى ‏ترین پل زاینده‏ رود است که به عقیده بعضى از محققین اساس امروز آن ساسانى است ولى ریشه و پایه هخامنشى دارد و قسمت هاى فوقانى آن الحاقاتى از آثار دوره دیالمه و سلاجقه را در بر مى‏ گیرد . این پل قدیمی در ناحیه « جی قدیم » واقع شده و از نظر معماری فوق العاده جالب توجه است و یکى از پل هاى باستانى است که در چهار کیلومترى مشرق اصفهان واقع و از دو طرف از آن پل عبور مى ‏کنند . یکى از خیابان هاى مشتاق و سارویه و از دامنه تپه اشرف و دیگر از دالان بهشت ؛ در دو طرف این پل بیشه و باغ ها و آپارتمان هاى تابستانى وجود دارد .

    این پل از نظر معمارى بسیار جالب و بعقیده باستان شناسان مربوط به دوره ساسانیان است و پایه ‏هاى آن بر روى سنگ هاى طبیعى کف رودخانه استوار گردیده است عده‏اى هم ساختمان آن را به دوره دیلمیان مربوط مى ‏دانند . این پل در نه کیلومترى مشرق پل خواجو واقع شده است ثبت این پل در گردش ادارى است .
    امروزه این پل را پل شهرستان مى‏ نامند ، ولى در روزگاران قدیم جسر حسین و پل جى هم نامیده مى ‏شده . از نویسندگان قدیم ، مفضل بن سعد بن‏ حسین مافروخى اصفهانى در کتاب خود بنام محاسن اصفهان ، از این پل بنام جسر حسین یاد کرده است و قصر هایى که نزدیک این پل بنا شده بوده را ستوده است . با توجه به مطالب کتب تاریخى و آثار به دست آمده که به آن اشاره خواهد شد ، پل مذکور از پل‏ هاى معروف اصفهان در دوران دیلمیان و سلجوقیان بوده است . بر پایه شباهت پل شهرستان با پل‏ هاى ساسانى خوزستان ، مانند : پل شادروان شوشتر و پل دزفول ، اساس و بنیاد این پل را به دوران ساسانى نسبت داده ‏اند . زیرا توجه ساسانیان به پل سازى که یکى از لازمه‏ هاى شهر هاى کنار رودخانه یا است شهرت دارد .

    اقدامات ساسانیان در زمینه ایجاد تاسیسات زیربنایى ، نظیر جاده ، پل ، سد و کانال‏ هاى آبرسانى ، نشانه‏ اى از توجه آنها به برنامه ریزى عمرانى است و از پیش مى ‏توان پذیرفت که شکوفایى زندگى شهرى با جمعیت رو به افزایش شهرها ، بدون وجود تجهیزات فوق ، امکان ‏پذیر نبوده است . برخى از آثار بجا مانده از تاسیسات ساسانى و همچنین اشارات مورخین اسلامى به جنبه هایى از اقدامات مزبور ، بیانگر توجه ساسانیان به هر دو نوع برنامه ریزى فوق الذکر است . افزایش جمعیت و گسترش ابعاد شهرها ، بى شبهه مسایل متعدى بر کارگردانان عصر ساسانى مطرح مى ‏کرد که از آن جمله ، مشکل تامین آب مردم بود . ساسانیان سدهاى متعدد بدین منظور ایجاد کردند و به توزیع آب ، میان شهرنشینان اهتمام نمودند . سپس با استفاده از نوشته ‏هاى اصطخرى و این حوقل در مى ‏یابیم که حتى قرن ها پس از اسلام ، اداره تقسیم آب در شهرهایى چون سمرقند ، به عهده زرتشتیان بود .

    سمرقند ، منبع آبى مهم و شبکه توزیعى از لوله‏ هاى فلزى ( قلعى ) داشت و نمودارى از ابتکارات ارزنده ساسانیان به شمار مى ‏رفت . توزیع آب در محلات نیشابور نمونه دیگرى از اقدامات ساسانیان در زمینه تاسیسات آبرسانى شهر ى است . در زمان قدیم ، آب رودخانه‏ اى را که از طرف شمال به شهر نیشابور سرازیر مى ‏شد ، از زیرزمین به داخل شهر مى ‏آوردند و آن را پس از رسیدن به شهر ، به وسیله رشته‏ هاى متعدد قنوات به محله‏ هاى و خانه ‏ها تقسیم مى ‏کردند . به طورى که تقریباً بیشتر مناطق ، داراى آب جارى بوده است .
    تقسیم آب زاینده رود نیز همانطور که ذکر شد ، به اردشیر بابکان نسبت داده شده است . شاید احداث مادى ‏هاى اصفهان نیز از اقدامات دوره ساسانى باشد . این رسته یادآور مى ‏شود که نامگذارى رودخانه زرین رود ( زاینده رود ) از اقدامات اردشیر بابکان بوده است .

    مصالح ساختمان به کار رفته در پل شهرستان
    الف) سنگ
    از لاشه سنگ و ملات براى ساختن پل استفاده شده است .
    ب) آجر
    در ساختمان پل و بناى موسوم به گمرک خانه ، از آجر استفاده شده است . ابعاد آجر ها به این شرح است 25*25*5 سانتیمتر، قرمز رنگ 26*26*5 سانتیمتر، کرمى مایل به سبز .
    پ) خشت
    ابعاد خشت ها به علت اندودى که در اثر مرمت‏ هاى مکرر بر روى آن انجام شده ، نامشخص مى ‏باشد . از خشت ، در ساختمان گمرگ خانه پل استفاده شده است .

    خصوصیات پل شهرستان
    طول پل مزبور از ستون مدور آجرى تا انتهاى سنگفرش قدیمى ، در حدود 105 متر و عرض آن از 4/25 تا5 متر متغیر است . جهت پل ، شمالى - جنوبى با کمى انحراف است . انحراف آن از فاصله چهل مترى از سمت جنوب آغاز مى ‏گردد کف پل هموار نیست ، بلکه از مرکز پل در دو سمت داراى شیب ملایمى است .

    پل شهرستان داراى یازده چشمه و دوازده پایه سنگى بزرگ است دو دهنه کنارى آن ، مربوط به نهر هاى منشعب از رودخانه است . بر روى هر کدام از پایه ‏هاى سنگى ، یک طاقنما دیده مى‏ شود که از پایه سوم ( سمت جنوب ) شروع شده و تعداد آنها به هشت عدد مى ‏رسد ، ابعاد آنها متفاوت است در سمت شمال پل ، بنایى از خشت و آجر ساخته شده که سقف آن فرو ریخته بود . بنا داراى اتاق کوچک و دو طاقنما به عرض 1/16 متر و ارتفاع 93 سانتیمتر مى‏ باشد . این ساختمان به گمرک خانه شهرت دارد که مرمت کرده و به صورت چاپخانه سنتى در آورده ‏اند .
    در یکى از جرزها ، یک ستون مدور آجرى به ارتفاع 1/30 سانتیمتر به دست آمده که ابعاد آن 25*17/5*5 سانتیمتر و قرمز رنگ مى ‏باشد آجرها، به دلیل اینکه بتوانند ستون دایره ‏اى شکل ایجاد کنند ، به صورت ذوزنقه ‏اى ساخته شده ‏اند .

    شیوه ساختمان پل
    همانطور که ذکر شد ، پل بر بستر صخره ‏اى رودخانه احداث شده است . در زمان ‏هاى باستان ، براى ایجاد پل ‏ها ، بستر صخره ‏اى رودخانه انتخاب مى ‏شد . همچنین محل مورد نظر را در جایى انتخاب مى‏ کردند که رودخانه باریک شده است . این شیوه ، براى استحکام و صرفه جویى در مصرف مصالح در ساختمان پل به کار گرفته مى ‏شد در این شیوه ، ابتدا صخره را تراشیده سپس با سنگ و ساروج پایه‏ هاى پل را به وجود مى ‏آوردند . در ساختن پل شهرستان نیز از همین شیوه استفاده شده ، و پایه ‏ها را از سنگ لاشه و ساروج ساخته ‏اند .
    به نظر مى ‏رسد تمام پل از سنگ و ملات ساخته شده و سپس بعد از ویرانى که بر اثر طغیان ‏هاى مکرر زاینده رود صورت گرفته ، طاق ‏ها را مرمت کرده ‏اند . آثار مرمت، به خاطر ناهمگونى قوس هاى طاق مشخص مى ‏باشد . آثار بجامانده از پل و مرمت ‏ها را اینگونه مى ‏توات تقسیم بندى کرد :

    1 - آثار بناى اولیه در پا طاق قوس‏ ها که از سنگ و ملات استفاده شده ، با پایه ‏هاى پل از نظر مصالح یکسان مى ‏باشند .
    2 - آثار مرمت بعدى که به شیوه اولیه ساختمان پل و با سنگ و ملات انجام گرفته است . این مصالح اندکى با مصالح اولیه از نظر ابعاد سنگ‏ ها متفاوت مى ‏باشد .
    3 - قسمت‏ هاى بالاى طاق چشمه ‏ها که مرمت شده ، در دوران بعدى ( احتمالاً سلجوقیان ) با آجر مرمت شده است . ابعاد آجر هاى این قسمت 25*25*5 و رنگ قرمز ملایم مى‏ باشند . آجر هاى مذکور با آجر هاى ستون روى پل ، از نظر جنس و ابعاد یکسان مى ‏باشد . بر روى آجر ها از اندود مقاومى استفاده شده است .
    4 – قسمت ‏هاى دیگرى از پل ، از جمله حاشیه قوس‏ها و بعضى نقاط دیگر طاق‏ ها یا آجرهایى به ابعاد 26*26*5 به رنگ کرمى مایل به سبز مرمت شده است . این مرمت بر اساس نوع آجرها ، احتمالاً به دوران صفوى مربوط مى ‏گردد . نمونه آجر هاى یاد شده در ساختمان پل خواجوى اصفهان نیز به کار گرفته شده و مرمت ‏هاى دوران اخیر نیز با آجرى به همین شکل انجام گرفته است .
    5 – آجر هاى دیگر در مرمت پل به کار گرفته شده که ابعاد آن عبارتند از : 20*20*4 23*23*7 سانتیمتر ، رنگ این آجرها ، کرمى مایل به زرد و کرمى مایل به قرمز است .

    از سبک ساختمان پل مى ‏توان دریافت که تاریخ احداثل پل ، با ساختمان اولیه که در تپه اشرف ایجاد شده ، مربوط به یک دوره است . به کارگیرى مصالح و بریدن صخره ‏ها ، همه حاکى از این موضوع مى ‏باشد . احتمالاً پل ،
    در دوران آل بویه ، سلجوقى و صفوى ، مورد مرمت کلى قرار گرفته است . اهمیت پل که تا دوران صفوى ، راه اصفهان به شیراز از فراز آن مى گذشت ، محرز مى ‏باشد .
    اصفهان ، داراى دو پل دیگر نیز هست که به شیوه پل شهرستان ، بر روى صخره‏ هاى کف رودخانه ایجاد شده ‏اند . ساختمان اولیه آنها را نیز به دوران پیش از اسلام نسبت مى‏ دهند، مانند پل مارنان . پل مزبور در طغیان ‏هاى زاینده رود ویران شده و در سال 1367 به طور کامل بازسازى شد . در عکسى که زمان ویرانى پل برداشته شده است ، مى‏ توان استفاده از مصالح متنوع را ، مانند پل شهرستان ، مشاهده کرد ؛ همچنین پل خواجو که در دوران صفوى به طور کامل بازسازى شد . بنابراین شاید بتوانیم اساس بناى این سه پل را از احداثات زمان ساسانیان بدانیم .

    از دیوار خشتى که به موازات رودخانه ، در حفارى سال 1352 به دست آمد ، مى ‏توان پى برد که قسمت شمالى پل - که شهرستان نامیده مى ‏شده - کاملاً محصور بوده و راه دست یافتن به شهر ، تنها از طریق بناى گمرک خانه پل بوده و در واقع گمرک خانه ، دوازه شهرستان محسوب مى‏ شده است .

    یا آثار بجا مانده از پل و پیرامون آن ، مى ‏توان نتیجه گرفت که پل شهرستان در دوره ساسانى ساخته شد و سپس در دوران بعد از اسلام ، به دفعات مورد مرمت قرار گرفت . زیرا پل ، بنایى است که براى همگان سودمند است و باید آن را حفظ مى ‏کردند . بناى گمرک خانه پل ، مربوط به دوران بعدى است . با این نوع بناها از روزگار آل بویه آشنا هستیم . نمونه ‏هاى از آن ، در بند امیر در جلگه مرودشت باقى مانده است . ولى به احتمال زیاد ، این شیوه ماخوذ از دوره پیش از اسلام مى ‏باشد و ، شاید گمرک خانه بر بنایى کهنتر ساخته شده باشد . بنابراین اگر ساختمان اولیه تپه اشرف را بناى تدافعى قلمداد کنیم ، دلیل منطقى خواهیم یافت که نگهبانى از پل ورود و خروج به شهر را از وظایف ساکنان قلعه بدانیم.


صفحه 1 از 5 123 ... آخرینآخرین

موضوعات مشابه

  1. پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 10-14-2011, 01:38 AM
  2. پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 08-04-2011, 11:20 AM
  3. پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 08-03-2011, 04:30 PM
  4. پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 06-12-2011, 02:16 PM
  5. پیشکسوت سیاه بازی در بيمارستان بستري شد
    توسط Hell boy در انجمن اخبار حوادث
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 05-10-2011, 11:05 AM

کاربران تگ شده

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
انجمن فان2فان در آبان ماه سال 1389 شروع به کار کرد. فان2فان همواره سعی کرده محیطی سرگرم کننده و سالم باشد و همچنین با سایر انجمن های تفریحی تفاوت داشته باشد. امیدواریم درصدد جلب رضایت کاربران گرامی بر آییم. با ثبت نام در فان2فان عضو جدید خانواده بزرگ ما باشید. .
ایمیل مدیریت : Admin@Fun2Fun.Ir
جهت تبادل لینک با ایمیل مدیریت در تماس باشید
استایل اختصاصی طراحی شده توسط : ویکی وی بی
دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما
دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما
دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما دوستان ما